Best Progressive Rock Songs Part V

Ας ξεκινήσω πρώτα δίνοντας τις ευχές μου σε όσους γιορτάζουν και όχι μόνο, με υγεία και ότι επιθυμεί ο καθένας. Χριστούγεννα λοιπόν στα οποία έτυχε να γράψω και το τελευταίο μέρος από το αφιέρωμα μου στα top 20 progressive rock τραγούδια με βάση τα δικά μου κριτήρια. Θα μου πείτε τώρα εσείς τι κάνω χριστουγεννιάτικα μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και δεν είμαι έξω είτε για κανένα καφέ είτε σε κανέναν φίλο για επίσκεψη. Ήμουν το μεσημέρι και έχω σκάσει από το φαΐ που δε μπορώ να κουνηθώ, οπότε χαλαρώνω τώρα πίνοντας καφεδάκι και γράφοντας για τα τελευταία τέσσερα τραγούδια.

Ξεκινάω λοιπόν με το νούμερο 4 και τους Jane από τη Γερμανία με το Spain από το album Together  του 1972 για μένα το καλύτερο τους για το οποίο είχα αναφερθεί ξανά στο αφιέρωμα τους. Πάμε να το ξανακούσουμε...

Ήρθε η ώρα για τις τρεις πρώτες θέσεις....

Στη θέση νούμερο τρία οι Camel  με το Lady Fantasy από το mirage του 1974 τα λόγια περιττά...

Στο νούμερο δύο οι Edgar Broughton Band με το Evening Over Rooftops το οποίο άνετα θα μπορούσε να είναι και στη θέση 1 αν δε την είχε καταλάβει το solo του Gilmour με το Comfortably Numb, οπότε ήρθε η ώρα και για τα δύο

Χρόνια πολλά σε όλους ξανά.....

Best Progressive Rock Songs Part IV

Η ώρα και η κούραση της ημέρας δε μου επιτρέπει να κάτσω στο γραφείο, αλλά να πάρω το laptop στο κρεβάτι για να συνεχίσω την αναφορά μου στα αγαπημένα μου top 20 progressive rock songs. Είχα μείνει στο νούμερο 9 με τους Pink Floyd και το Time. Συνεχίζοντας στο ίδιο ύφος έχω τους Rush στη θέση 8 με ένα μοναδικό τραγούδι το 2112 ένα κλασικό κομμάτι που προσδιορίζει πλήρως τη μουσική τους ταυτότητα:

Στο νούμερο 7 φυσικά οι Camel οι οποίοι ακολουθούν και σε υψηλότερη θέση με άλλο κομμάτι. Στο 7 έχω ένα ήρεμο και μελωδικό κομμάτι τους το Snow Goose από το ομώνυμο άλμπουμ. Ακούστε το και χαλαρώστε από μία κουραστική μέρα.....

Στη θέση 6 έχω ξανά Pink floyd και πως να μην έχω αφού είναι το κορυφαίο συγκρότημα, και για να μη χαλάσω τη συνέχεια με το προηγούμενο κομμάτι πάμε για Shine on you Crazy Diamond

Τέλος στη θέση 5 και πριν τη κορυφαία τετράδα παρόλο που το έχω ξαναβάλει οι King Crimson με το In the Wake of Poseidon

Camel Footage I & II

 Όπως είχα γράψει στα πρώτα μου post οι Camel είναι ένα από τα group που το βάζω στην ίδια ζυγαριά με Pink Floyd. Έτσι λοιπόν αποφάσισα να γράψω για δύο dvd που κυκλοφόρησαν το 2004 (Footage I) και το 2005 (Footage II) με σπάνιο υλικό από ζωντανές ηχογραφήσεις του συγκροτήματος.

Το πρώτο (Footage I) κυκλοφόρησε το 2004 και περιέχει εκτελέσεις από τη δεκαετία του 70 αλλά και ζωντανό υλικό από το 1997. Περιέχει τα εξής κομμάτια Never Let Go 1973 (Civic Hall) ,  The Snow Goose, Friendship, Rhayader Goes To Town 1975 (BBC studios) , First Light, Metrognome, Unevesong, Lunar Sea, Rain Dances 1977 (BBC studios),  City Life 1981 ( Old Grey Whistle Test), Captured 1984 (Hammersmith Odeon, London) , Hopeless Anger, Whispers in the Rain 1992, Preparation, Dunkirk 1997.  

Για όσους είναι οπαδοί των Camel πρόκειται για ένα πολύ καλό DVD το οποίο περιμέναμε πολύ καιρό μιας και δε κυκλοφορούσε υλικό με ζωντανές παραστάσεις του συγκροτήματος.

Και το δεύτερο dvd  που κυκλοφόρησε το 2005 περιλαμβάνει αρκετές εκτελέσεις πάλι από το 1973 έως το 2003 με πιο γνωστές το White Rider, Never Let Go, Arubaluba, Rhayader Goes To Town, Rhayader. 

Και τα δύο dvd τα έχω δει πάνω απο μία φορά το καθένα και μπορώ να πω ότι είναι αρκετά αξιόλογα, όχι σε επίπεδο Pink Floyd βέβαια ούτε σε υλικό και κυρίως ούτε σε ποιότητα ήχου αλλά δε παύουν να είναι πολύ καλά για πρώτες κυκλοφορίες . Είναι όμως πολύ προσεγμένα και ελπίζω να αποκτήσω κάποια στιγμή και το Coming of Age το οποίο είναι μία συναυλία με Andrew Latimer, Colin Bass, Foss Paterson, και Dave Stewart ειδικά άμα το κερδίσω και δε το αγοράσω όπως έγινε με τα προηγούμενα δύο. Τα κέρδισα σε παιχνίδι poker μεταξύ φίλων όπου ο καθένας πόνταρε cd, dvd's από τη δισκοθήκη του με τη προϋπόθεση να μη τα έχουν οι υπόλοιποι οπότε εγώ κέρδισα αυτά τα δύο αλλά έχασα ένα dvd από SRV (Stevie Ray Vaughan) και Atomic Rooster.

Review for the 14 first posts

Ήρθε η ώρα να κάνω μια μικρή ανασκόπηση για όσα συγκροτήματα έχω γράψει μέχρι τώρα στα πρώτα δεκατέσσερα άρθρα μου. Ξεκίνησα τα άρθρα μου με τους Pink Floyd, χωρίς να αναφερθώ εκτενώς στην ιστορία τους και τη μουσική τους. Ο λόγος ήταν μάλλον, ότι είναι τόσο μεγάλο συγκρότημα που ο κόσμος λίγο πολύ γνωρίζει τα πάντα για τους θεούς.

Αναφέρθηκα στους Camel, με τη μελωδική μουσική τους και τον Latimer ένα ιδιοφυή μουσικό. Δε θα μπορούσα να μην αναφέρω τους Καναδούς Rush, με τον εκπληκτικό drummer Neil Peart και τον Geddy Lee με τη πολύ ιδιαίτερη φωνή. Αναφέρθηκα στη Γερμανική σκηνή της Progressive Rock με κύριους αντιπρόσωπους της, τους Eloy και Jane.

Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους τεράστιους Yes, οι οποίοι είναι από τους πρωτεργάτες της συγκεκριμένης μουσικής, όπως και οι Genesis του Gabriel και Collins. Τέλος έγινε αναφορά σε άλλο ένα τεράστιο συγκρότημα τους King Crimson του Fripp, στους Edgar Broughton Band και σε ένα συγκρότημα που πολλοί από εσάς μπορεί να μη το γνωρίζατε και εννοώ τους Gravy Train.

Σήμερα λοιπόν θα ανεβάσω 3 τραγούδια, τα οποία το καθένα κρύβει  μια μικρή ιστορία για μένα. Το πρώτο είναι το Comfortably Numb, ο ύμνος της Progressive για μένα από τους Pink Floyd και το τραγούδι που με χαρακτηρίζει και εκφράζει απόλυτα.

Δεύτερο κομμάτι το Lady Fantasy από τους Camel που είναι ένα τυχερό τραγούδι για μένα αφού με αυτό να ηχεί στα αυτιά μου έκανα μία καλή μπάζα σε online καζίνο (πολύ καλή όμως).

Τέλος τρίτο τραγούδι είναι το Dawn από Jane. Ο λόγος είναι ότι είναι το τραγούδι που άκουγα όταν γνώρισα τη κοπέλα μου σε ένα ταξίδι προς τη Μήλο επάνω στο καράβι. Ωραία ιστορία θα την αναφέρω κάποια στιγμή.....

Συνεχίζοντας με Camel

Ένα μόνο άρθρο για τους Camel θα ήταν ιεροσυλία και έλλειψη εκτίμησης προς το ταλέντο και τη μουσική τους. Να κάτσω και να γράψω τις αλλαγές που είχαν κατά καιρούς στη σύνθεση τους ή το πρώτο τους όνομα ως συγκρότημα, δεν έχει νόημα.

Όλες αυτές τις πληροφορίες μπορείτε πολύ εύκολα να τις βρείτε στο internet με μία απλή αναζήτηση. Εδώ θα μιλήσω για το συναίσθημα που απογειώνεται με τα τραγούδια, θα αναφέρω ενδεικτικά ποια κομμάτια είναι αυτά που γουστάρω τρελά,ποια άξιζαν τη μεγαλύτερη εκτίμηση του κόσμου και ποια είναι αυτά που θα τα ερωτευτείτε και εσείς.

Οι Camel στη ζωή μου μπήκαν, από ένα φίλο μου στον οποίο οφείλω πολλά, μη πω τα περισσότερα, για ότι γνώση έχω αποκτήσει πάνω στη μουσική. Είναι από τους ανθρώπους που έχουν μείνει σε μία άλλη εποχή λατρεύοντας ότι έχει σχέση με 70's και 80's. Κλασικό ίσιο μαύρο μαλλί, mini cooper για τις τσάρκες του, κλασικό αλάνι αλλά όχι αλήτης, με μια τεράστια συλλογή από βινύλια και cd. Άμα του πει κανείς για μπουζούκια ή για γκόμενα των club,τον τρέχουμε στο Σωτηρία για ένεση κορτιζόνης για να γλυτώσει το αλλεργικό σοκ.Οι γνώσεις του ατελείωτες,και γενικά είναι ο ορισμός της κινητής εγκυκλοπαίδειας σε ότι έχει σχέση με τη rock μουσική.
Μου είχε βάλει τότε να ακούσω το lady fantasy απο το mirage και το επόμενο:

Αυτό ήταν! Μετά ο Latimer, o Bardens,o Ferguson, και o Ward έγιναν αχώριστη παρέα μου. Το ομώνυμο debut album τους δεν έκανε ιδιαίτερη αίσθηση (αν και εμένα προσωπικά μου αρέσει πολύ)  το moonmadness, snow goose, mirage όμως τους καθιέρωσαν στη συνείδηση του κοινού ως ένα από τα πρώτα group της progressive σκηνής με πολύ μελωδικό ήχο.Αξίζει το κόπο να ψάξετε λίγο τη βιογραφία τους, για να μάθετε τις ανακατατάξεις του συγκροτήματος και πως αλλάζει το ύφος τους στη δεκαετία του ογδόντα.

Κομμάτια που προτείνω να ακούσετε άμεσα: Mystic Queen, Never Let Go,Lady Fantasy, Nimrodel - The Procession - The White Rider, Aristillus, Air Born, Summer Lightning, Long Goodbyes, Rajaz (σίγουρα κάποια μου διαφέυγουν) και φυσικά ολόκληρο το Snow Goose αφού τα ορχηστρικά κομμάτια του αποτελούν το ένα συνέχεια του άλλου και αποτελεί ίσως το καλύτερο τους άλμπουμ το οποίο είναι και instrumental. Προτείνετε και εσείς τα αγαπημένα σας να μου φρεσκάρουν και τη μνήμη ώστε να τα ξανακούσω.

Introduction to Progressive Rock

 Από τη φάση της Metal, όπου φόραγα το κλασικό τζιν με new balance αθλητικό από κάτω, βέβαια χωρίς μακρύ μαλλί ακόμα και σκουλαρίκια,  πήγα στη classic rock, μετά επηρεάστηκα αρκετά απο mtv καταλήγωντας στη grunge ,δοκίμασα alternative rock αλλά και electronic και πάει λέγοντας. Αφού τα χρόνια πέρασαν κατέληξα, όπως προείπα στο τρίτο μεγάλο έρωτα της ζωής μου .(τα άλλα δυο είναι η κοπέλα μου και η Παναθα για να μη ξεχνιόμαστε) το prog rock.

 Και ξεκινάμε κατευθείαν να μιλήσουμε για groups και favorites songs. Μετά λοιπόν τους θεούς pink floyd λατρεμένο μου group είναι οι camel,
κλασικό group βρετανικο κυρίως της Canterbury σκηνής, όπου το φλάουτο του Latimer αλλά και η κιθάρα, του θαρρείς οτί μιλάνε στη ψυχή σου. Όντας τρελός fan τους αποφάσισα να μυήσω και τη γυναίκα στη μουσική τους αφου δεν είναι από τα σκληροπυρηνικά συγκροτήματα αλλά από τα πολύ μελωδικά. 
 Έτσι λοιπόν αποφάσισα να δημιουργήσω ατμόσφαιρα για να μπορεί να αντιληφθεί τη μουσική τους. Πήραμε το αμάξι, αγοράσαμε αν θυμάμαι έξι κουτάκια μπύρες (ψιτ όταν πινεις δεν οδηγείς και καλά) και ανηφορίσαμε προς Πάρνηθα λίγο πριν το καζίνο με θέα όλη την Αθήνα. Έβαλα Snow Goose όλο το album που είναι πολύ μελωδικό, ανοίξαμε τις μπυρίτσες μας καπνίσαμε τα τσιγαράκια μας (ακόμα δε το είχα κόψει) και πραγματικά κάτι τέτοιες στιγμές δε θα τις άλλαζα με τίποτα στη ζωή μου! Απολαύστε το Ice σε live εκτέλεση ένα εκπληκτικό instrumental από το coming of age.