Best Progressive Rock Songs Part V

Ας ξεκινήσω πρώτα δίνοντας τις ευχές μου σε όσους γιορτάζουν και όχι μόνο, με υγεία και ότι επιθυμεί ο καθένας. Χριστούγεννα λοιπόν στα οποία έτυχε να γράψω και το τελευταίο μέρος από το αφιέρωμα μου στα top 20 progressive rock τραγούδια με βάση τα δικά μου κριτήρια. Θα μου πείτε τώρα εσείς τι κάνω χριστουγεννιάτικα μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και δεν είμαι έξω είτε για κανένα καφέ είτε σε κανέναν φίλο για επίσκεψη. Ήμουν το μεσημέρι και έχω σκάσει από το φαΐ που δε μπορώ να κουνηθώ, οπότε χαλαρώνω τώρα πίνοντας καφεδάκι και γράφοντας για τα τελευταία τέσσερα τραγούδια.

Ξεκινάω λοιπόν με το νούμερο 4 και τους Jane από τη Γερμανία με το Spain από το album Together  του 1972 για μένα το καλύτερο τους για το οποίο είχα αναφερθεί ξανά στο αφιέρωμα τους. Πάμε να το ξανακούσουμε...

Ήρθε η ώρα για τις τρεις πρώτες θέσεις....

Στη θέση νούμερο τρία οι Camel  με το Lady Fantasy από το mirage του 1974 τα λόγια περιττά...

Στο νούμερο δύο οι Edgar Broughton Band με το Evening Over Rooftops το οποίο άνετα θα μπορούσε να είναι και στη θέση 1 αν δε την είχε καταλάβει το solo του Gilmour με το Comfortably Numb, οπότε ήρθε η ώρα και για τα δύο

Χρόνια πολλά σε όλους ξανά.....

Best Progressive Rock Songs Part III

Με τι διάθεση να ξεκινήσω να γράφω όταν σήμερα το πρωί έβγαλα από το πορτοφόλι 400 ευρώ για να πληρώσω το χαράτσι και το ηλεκτρικό ρεύμα και το κακό είναι ότι δε ξέρω πότε θα σταματήσω να πληρώνω. 

Anyway ώρα να γράψω για τη συνέχεια των αγαπημένων μου top 20 τραγουδιών από τη progressive rock σκηνή. Στο προηγούμενο άρθρο είχα μείνει στο 13 οπότε τώρα θα συνεχίσω από το 12. Εκεί έχω τους Jane από τη Γερμανία με το Daytime το οποίο το έχω ξαναβάλει σε παλαιότερο post αλλά όσες φορές και να το ακούσω δε θα το βαρεθώ. Όσοι δε το είχατε ακούσει στο προηγούμενο post ήρθε η ώρα ....

Στο νούμερο 11 έχουμε τους Eloy με το Love over six Centuries ένα χαρακτηριστικό κομμάτι τους που τους προσδιορίζει απόλυτα.

Πάω γρήγορα παρακάτω με το νούμερο 10 έχοντας τους Jethro Tull με το Heavy Horses όπου τα λόγια περιττεύουν.

Έφτασε η ώρα να μπω στα top 10 πια και στο νούμερο 9 με ποιους άλλους από τους Pink Floyd και Time, απλά respect.

Review for the 14 first posts

Ήρθε η ώρα να κάνω μια μικρή ανασκόπηση για όσα συγκροτήματα έχω γράψει μέχρι τώρα στα πρώτα δεκατέσσερα άρθρα μου. Ξεκίνησα τα άρθρα μου με τους Pink Floyd, χωρίς να αναφερθώ εκτενώς στην ιστορία τους και τη μουσική τους. Ο λόγος ήταν μάλλον, ότι είναι τόσο μεγάλο συγκρότημα που ο κόσμος λίγο πολύ γνωρίζει τα πάντα για τους θεούς.

Αναφέρθηκα στους Camel, με τη μελωδική μουσική τους και τον Latimer ένα ιδιοφυή μουσικό. Δε θα μπορούσα να μην αναφέρω τους Καναδούς Rush, με τον εκπληκτικό drummer Neil Peart και τον Geddy Lee με τη πολύ ιδιαίτερη φωνή. Αναφέρθηκα στη Γερμανική σκηνή της Progressive Rock με κύριους αντιπρόσωπους της, τους Eloy και Jane.

Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους τεράστιους Yes, οι οποίοι είναι από τους πρωτεργάτες της συγκεκριμένης μουσικής, όπως και οι Genesis του Gabriel και Collins. Τέλος έγινε αναφορά σε άλλο ένα τεράστιο συγκρότημα τους King Crimson του Fripp, στους Edgar Broughton Band και σε ένα συγκρότημα που πολλοί από εσάς μπορεί να μη το γνωρίζατε και εννοώ τους Gravy Train.

Σήμερα λοιπόν θα ανεβάσω 3 τραγούδια, τα οποία το καθένα κρύβει  μια μικρή ιστορία για μένα. Το πρώτο είναι το Comfortably Numb, ο ύμνος της Progressive για μένα από τους Pink Floyd και το τραγούδι που με χαρακτηρίζει και εκφράζει απόλυτα.

Δεύτερο κομμάτι το Lady Fantasy από τους Camel που είναι ένα τυχερό τραγούδι για μένα αφού με αυτό να ηχεί στα αυτιά μου έκανα μία καλή μπάζα σε online καζίνο (πολύ καλή όμως).

Τέλος τρίτο τραγούδι είναι το Dawn από Jane. Ο λόγος είναι ότι είναι το τραγούδι που άκουγα όταν γνώρισα τη κοπέλα μου σε ένα ταξίδι προς τη Μήλο επάνω στο καράβι. Ωραία ιστορία θα την αναφέρω κάποια στιγμή.....

Jane

Ένα από τα αγαπημένα μου progressive rock συγκροτήματα από τη Γερμανία που εκπροσωπεί παράλληλα και το Γερμανικό krautrock. Όπως ανέφερα και σε προηγούμενο post, τους Γερμανούς δε τους συμπαθώ καθόλου. Το μόνο που μου αρέσει από τη χώρα τους είναι, είτε τα αυτοκίνητα τους π.χ bmw, είτε η μουσική που είχαν στη δεκαετία των 70’s.

Οι Jane είναι από  το Αννόβερο και δημιουργήθηκαν το 1970. Ένας από τους ιδρυτές τους ο Peter Panka δυστυχώς έφυγε το 2007 από την επάρατη νόσο. Ο Panka  ήταν ο τραγουδιστής και drummer του συγκροτήματος, η φωνή του οποίου είχε μια ιδιαίτερη χροιά και αυτό έκανε τα τραγούδια με αγγλικό στίχο να ακούγονται περίεργα. αφού εκτός των άλλων δεν είχε και τη καλύτερη προφορά.

Η μουσική τους μπορεί να χαρακτηριστεί  από στοιχεία hard rock αλλά πιο μελωδική, ενώ σε πολλά σημεία της γίνεται σύγκριση με τους Pink Floyd. Θεωρούνται μαζί με τους Eloy από τα μεγαλύτερα progressive συγκροτήματα στη Γερμανία και κυρίως της Krautrock.

Αριθμούν 17 studio albums με κυριότερα τα: Together (1970), Jane III (1974), Fire,Water,Earth and Air (1976) και Age of Madness (1978)  τα οποία έχω αγοράσει, ακόμα και αν ορισμένα ήταν ακριβά και δύσκολο να τα βρει κανείς ( τώρα πάντως βλέπω αρκετά στα ράφια των καταστημάτων).  Ας τους απολαύουμε στα παρακάτω video.

Το Daytime από το Together όπως και το Spain από το ίδιο album