Review for the 14 first posts

Ήρθε η ώρα να κάνω μια μικρή ανασκόπηση για όσα συγκροτήματα έχω γράψει μέχρι τώρα στα πρώτα δεκατέσσερα άρθρα μου. Ξεκίνησα τα άρθρα μου με τους Pink Floyd, χωρίς να αναφερθώ εκτενώς στην ιστορία τους και τη μουσική τους. Ο λόγος ήταν μάλλον, ότι είναι τόσο μεγάλο συγκρότημα που ο κόσμος λίγο πολύ γνωρίζει τα πάντα για τους θεούς.

Αναφέρθηκα στους Camel, με τη μελωδική μουσική τους και τον Latimer ένα ιδιοφυή μουσικό. Δε θα μπορούσα να μην αναφέρω τους Καναδούς Rush, με τον εκπληκτικό drummer Neil Peart και τον Geddy Lee με τη πολύ ιδιαίτερη φωνή. Αναφέρθηκα στη Γερμανική σκηνή της Progressive Rock με κύριους αντιπρόσωπους της, τους Eloy και Jane.

Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους τεράστιους Yes, οι οποίοι είναι από τους πρωτεργάτες της συγκεκριμένης μουσικής, όπως και οι Genesis του Gabriel και Collins. Τέλος έγινε αναφορά σε άλλο ένα τεράστιο συγκρότημα τους King Crimson του Fripp, στους Edgar Broughton Band και σε ένα συγκρότημα που πολλοί από εσάς μπορεί να μη το γνωρίζατε και εννοώ τους Gravy Train.

Σήμερα λοιπόν θα ανεβάσω 3 τραγούδια, τα οποία το καθένα κρύβει  μια μικρή ιστορία για μένα. Το πρώτο είναι το Comfortably Numb, ο ύμνος της Progressive για μένα από τους Pink Floyd και το τραγούδι που με χαρακτηρίζει και εκφράζει απόλυτα.

Δεύτερο κομμάτι το Lady Fantasy από τους Camel που είναι ένα τυχερό τραγούδι για μένα αφού με αυτό να ηχεί στα αυτιά μου έκανα μία καλή μπάζα σε online καζίνο (πολύ καλή όμως).

Τέλος τρίτο τραγούδι είναι το Dawn από Jane. Ο λόγος είναι ότι είναι το τραγούδι που άκουγα όταν γνώρισα τη κοπέλα μου σε ένα ταξίδι προς τη Μήλο επάνω στο καράβι. Ωραία ιστορία θα την αναφέρω κάποια στιγμή.....

Gravy Train

Gravy Train

Ωραία μέρα πάλι σήμερα. Ψηφίστηκε στη βουλή ο νόμος για το χαράτσι στα ακίνητα που θα το πληρώνουμε στο λογαριασμό της ΔΕΗ, οπότε μάλλον θα χρειαστεί να μειώσουμε το ηλεκτρικό ρεύμα για να έρθουμε στα ίσια μας.

Τεσπά αφού μου έριξαν τη διάθεση τα τσακάλια που μας κυβερνάνε είπα να γράψω για τους Gravy Train. Ένα progressive συγκρότημα με στοιχεία blues, και folk. Ότι πρέπει για την ώρα μαζί με ουισκάκι για να ηρεμήσουμε και να ξεκουραστούμε. Ιδρύθηκαν το 1970 από το κιθαρίστα Norman Barrett μαζί με τον J.D. Hughes (πλήκτρα), Lester Williams (μπάσο) και Barry Davenport (drums).

Πρώτη δισκογραφική εταιρία που συνεργάστηκαν ήταν η Vertigo με την οποία κυκλοφόρησαν το ομώνυμο album στις αρχές του 1971 ενώ στα τέλη κυκλοφόρησαν το Ballad of a Peaceful Man άλλο ένα πολύ καλό άλμπουμ. Στη συνέχεια υπέγραψαν συμβόλαιο με τη Dawn με την οποία κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ το Second Birth (1973) και το Staircase to the Day (1974) τα οποία ήταν και τα τελευταία τους album. Από τότε δεν υπάρχει κάτι για το συγκρότημα αφού σταμάτησαν εντελώς ξαφνικά.

Ένα συγκρότημα που πριν διαλυθεί μας χάρισε δύο υπέροχα άλμπουμ. Ας απολαύσουμε το A Ballad of a Peaceful Man...