Best Progressive Rock Songs Part IV

Η ώρα και η κούραση της ημέρας δε μου επιτρέπει να κάτσω στο γραφείο, αλλά να πάρω το laptop στο κρεβάτι για να συνεχίσω την αναφορά μου στα αγαπημένα μου top 20 progressive rock songs. Είχα μείνει στο νούμερο 9 με τους Pink Floyd και το Time. Συνεχίζοντας στο ίδιο ύφος έχω τους Rush στη θέση 8 με ένα μοναδικό τραγούδι το 2112 ένα κλασικό κομμάτι που προσδιορίζει πλήρως τη μουσική τους ταυτότητα:

Στο νούμερο 7 φυσικά οι Camel οι οποίοι ακολουθούν και σε υψηλότερη θέση με άλλο κομμάτι. Στο 7 έχω ένα ήρεμο και μελωδικό κομμάτι τους το Snow Goose από το ομώνυμο άλμπουμ. Ακούστε το και χαλαρώστε από μία κουραστική μέρα.....

Στη θέση 6 έχω ξανά Pink floyd και πως να μην έχω αφού είναι το κορυφαίο συγκρότημα, και για να μη χαλάσω τη συνέχεια με το προηγούμενο κομμάτι πάμε για Shine on you Crazy Diamond

Τέλος στη θέση 5 και πριν τη κορυφαία τετράδα παρόλο που το έχω ξαναβάλει οι King Crimson με το In the Wake of Poseidon

Best Progressive Rock Songs Part II

King Crismon

Ώρα για το δεύτερο μέρος στο αφιέρωμα για τα καλύτερα Progressive Rock τραγούδια που έχω βάλει στη λίστα των top 20. Οπότε σήμερα θα αναφερθώ από το 16 έως και το 13. Στο 16 λοιπόν έχω βάλει τους King Crimson με το 21st Century Schizoid Man από το πρώτο τους άλμπουμ In the Court of the Crimson King το 1969. Πρόκειται για ένα τραγούδι με αναφορά στο πόλεμο του Βιετνάμ το οποίο ερμηνεύει ο Greg Lake, με μία παραμορφωμένη φωνή αποτέλεσμα της τότε μουσικής αναζήτησης που είχαν τα συγκροτήματα. Ας το απολαύσουμε....




Στο νούμερο 15 ξεκινάω με τη πρώτη επιλογή από τους Pink Floyd (ακολουθούν και άλλες) με το
Echoes ένα κομμάτι που όσες φορές και να το ακούσω και σε οποιαδήποτε εκτέλεση μου αρέσει. Ειδικά στο Live at Pompeii που είναι και η καλύτερη για μένα αφού ο Gilmour κυριολεκτικά τα σπάει. Το ίδιο βίντεο έχω βάλει και στο post για το live at Pompeii οπότε με ένα απλό search το ακούτε από εκεί.

Πάω γρήγορα στο 14 με τους Genesis του Peter Gabriel και Phil Collins για τους οποίους σε προηγούμενο post είχα βάλει το Fountain of Salmacis και το Dancing with the Moonlit Knight οπότε τώρα ήρθε η ώρα του White Mountain παρακάτω...



Τέλος στο 13 ήρθε η ώρα για να μας κάνει το ταξίδι ο τρελό Ian Anderson με τους Jethro Tull και το Thick as a Brick τα λόγια περιττεύουν

Review for the 14 first posts

Ήρθε η ώρα να κάνω μια μικρή ανασκόπηση για όσα συγκροτήματα έχω γράψει μέχρι τώρα στα πρώτα δεκατέσσερα άρθρα μου. Ξεκίνησα τα άρθρα μου με τους Pink Floyd, χωρίς να αναφερθώ εκτενώς στην ιστορία τους και τη μουσική τους. Ο λόγος ήταν μάλλον, ότι είναι τόσο μεγάλο συγκρότημα που ο κόσμος λίγο πολύ γνωρίζει τα πάντα για τους θεούς.

Αναφέρθηκα στους Camel, με τη μελωδική μουσική τους και τον Latimer ένα ιδιοφυή μουσικό. Δε θα μπορούσα να μην αναφέρω τους Καναδούς Rush, με τον εκπληκτικό drummer Neil Peart και τον Geddy Lee με τη πολύ ιδιαίτερη φωνή. Αναφέρθηκα στη Γερμανική σκηνή της Progressive Rock με κύριους αντιπρόσωπους της, τους Eloy και Jane.

Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους τεράστιους Yes, οι οποίοι είναι από τους πρωτεργάτες της συγκεκριμένης μουσικής, όπως και οι Genesis του Gabriel και Collins. Τέλος έγινε αναφορά σε άλλο ένα τεράστιο συγκρότημα τους King Crimson του Fripp, στους Edgar Broughton Band και σε ένα συγκρότημα που πολλοί από εσάς μπορεί να μη το γνωρίζατε και εννοώ τους Gravy Train.

Σήμερα λοιπόν θα ανεβάσω 3 τραγούδια, τα οποία το καθένα κρύβει  μια μικρή ιστορία για μένα. Το πρώτο είναι το Comfortably Numb, ο ύμνος της Progressive για μένα από τους Pink Floyd και το τραγούδι που με χαρακτηρίζει και εκφράζει απόλυτα.

Δεύτερο κομμάτι το Lady Fantasy από τους Camel που είναι ένα τυχερό τραγούδι για μένα αφού με αυτό να ηχεί στα αυτιά μου έκανα μία καλή μπάζα σε online καζίνο (πολύ καλή όμως).

Τέλος τρίτο τραγούδι είναι το Dawn από Jane. Ο λόγος είναι ότι είναι το τραγούδι που άκουγα όταν γνώρισα τη κοπέλα μου σε ένα ταξίδι προς τη Μήλο επάνω στο καράβι. Ωραία ιστορία θα την αναφέρω κάποια στιγμή.....

King Crimson

Οι King Crimson ιδρύθηκαν το 1969 μετά τη διάλυση των Giles, Giles And Fripp . Ήταν από τα πρώτα progressive group, εμπνέοντας μεγάλα συγκροτήματα όπως οι Yes, ELP. Αρχικά τους μέλη οι Robert Fripp (κιθάρα) Mike Giles (drums) Grek Lake (bass) και o Ian Mcdonald (σαξόφωνο) ενώ στιχουργός ήταν ο Pete Sinfield. 

Στη πορεία είχαν πολλές ανακατατάξεις στη σύνθεση τους  (περίπου 18 διαφορετικοι μουσικοί άλλαξαν) ενώ διαλύθηκαν το 1974 και ξαναδημιουργήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 80. Σταθερό μέλος όμως πάντα, ήταν ο Robert Fripp που είχε τη φήμη σπουδαίου κιθαρίστα και για αυτό είχε πολλές προτάσεις από άλλα group (π.χ Yes) να γίνει μέλος τους.

Το πρώτο album που κυκλοφόρησαν (1969) είναι το In the Court of the Crimson King, απλά ένα αριστούργημα,  πολύ μπροστά για την εποχή του, το οποίο μας προετοίμαζε για το τι θα ακολουθούσε απο το συγκροτημα. Τα τραγούδια,  21st Century Schizoid Man, The Court Of The Crimson King, Epitaph, είναι απλά εκπληκτικά. Συνέχεια με In the Wake of Poseidon (1970), με το ομώνυμο τραγούδι να είναι από τα αγαπημένα μου. Ακολουθούν, Lizard (1970), Islands (1971) και το έπος Larks' Tongues in Aspic (1973). Στη δεκαετία του 80 πια όταν το group επανέρχεται, ακολουθεί πια μια πορεία, προς το jazz rock με την οποία δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα.

Τα πρώτα τους album τα έχω όλα, αλλά δυστυχώς αυτά από τη δεκαετία του 80' υπάρχουν μόνο στον ηλεκτρονικό υπολογιστή μου σε mp3 που δεν είναι και το καλύτερο μου και λόγω ποιότητας και επειδή, είναι διαφορετικό να έχεις το γνήσιο στο ραφάκι, να περιεργάζεσαι το booklet και τέλος να μεγαλώνεις και τη συλλογή σου

Ας τους απολαύσουμε στο In the Wake of Poseidon :

και στο 21st Century Schizoid Man: