Pink Floyd - Dark Side of The Moon

Καλησπέρα σε όλους

Καθώς κάθομαι μπροστά στο laptop και περιμένω να ξεκινήσει η Barcelona για να πάω ταμείο στο στοίχημα έβαλα να θυμηθώ το μεγαλύτερο άλμπουμ που έχουν βγάλει οι Pink Floyd  το οποίο δεν είναι άλλο από το Dark Side Of The Moon. Κυκλοφόρησε το 1973 και έκανε αμέσως τεράστια εμπορική επιτυχία αφού έμεινε για πάνω από 1500 βδομάδες στο Τοπ 200 του Billboard. Έχει 9 τραγούδια συνολικά και ηχογραφήθηκε στα studio της Abbey Road με τη τελευταία λέξη της τεχνολογίας της τότε εποχής. Μηχανικός ήχου ήταν ο Alan Parson μία ιδιοφυΐα στο χώρο του ήχου. Το album ουσιαστικά το έγραψε όλο ο Roger από στίχους έως τη μουσική με μικρή συμβολή από τα υπόλοιπα μέλη.

Το Dark Side of The Moon ασχολείται με αρκετούς τομείς της σύγχρονης ζωής του ανθρώπου όπως τον καταναλωτισμό με το τραγούδι Money, το χρόνο που περνάει (Time) το θάνατο (Brain Damage, Eclipse) αλλά και το Us And Them με ανησυχίες για το πόλεμο και τις ανθρώπινες αντιπαραθέσεις.

Από τη μέρα κυκλοφορίας του έχει πουλήσει περισσότερα από 40.000.000 αντίτυπα , ενώ ξανακυκλοφόρησε το 2003 σε μορφή super audio cd. Στην Αμερική πωλούνται περίπου 9000 αντίτυπα τη βδομάδα ενώ τέλος υπάρχει μια φήμη ότι όλο το άλμπουμ είναι συγχρονισμένο με τη ταινία ο Μάγος του Οζ (The Wizard Of Oz) με τα μέλη του συγκροτήματος να το διαψεύδουν.

Απλά απολαύστε....

Best Progressive Rock Songs Part V

Ας ξεκινήσω πρώτα δίνοντας τις ευχές μου σε όσους γιορτάζουν και όχι μόνο, με υγεία και ότι επιθυμεί ο καθένας. Χριστούγεννα λοιπόν στα οποία έτυχε να γράψω και το τελευταίο μέρος από το αφιέρωμα μου στα top 20 progressive rock τραγούδια με βάση τα δικά μου κριτήρια. Θα μου πείτε τώρα εσείς τι κάνω χριστουγεννιάτικα μπροστά στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και δεν είμαι έξω είτε για κανένα καφέ είτε σε κανέναν φίλο για επίσκεψη. Ήμουν το μεσημέρι και έχω σκάσει από το φαΐ που δε μπορώ να κουνηθώ, οπότε χαλαρώνω τώρα πίνοντας καφεδάκι και γράφοντας για τα τελευταία τέσσερα τραγούδια.

Ξεκινάω λοιπόν με το νούμερο 4 και τους Jane από τη Γερμανία με το Spain από το album Together  του 1972 για μένα το καλύτερο τους για το οποίο είχα αναφερθεί ξανά στο αφιέρωμα τους. Πάμε να το ξανακούσουμε...

Ήρθε η ώρα για τις τρεις πρώτες θέσεις....

Στη θέση νούμερο τρία οι Camel  με το Lady Fantasy από το mirage του 1974 τα λόγια περιττά...

Στο νούμερο δύο οι Edgar Broughton Band με το Evening Over Rooftops το οποίο άνετα θα μπορούσε να είναι και στη θέση 1 αν δε την είχε καταλάβει το solo του Gilmour με το Comfortably Numb, οπότε ήρθε η ώρα και για τα δύο

Χρόνια πολλά σε όλους ξανά.....

Best Progressive Rock Songs Part IV

Η ώρα και η κούραση της ημέρας δε μου επιτρέπει να κάτσω στο γραφείο, αλλά να πάρω το laptop στο κρεβάτι για να συνεχίσω την αναφορά μου στα αγαπημένα μου top 20 progressive rock songs. Είχα μείνει στο νούμερο 9 με τους Pink Floyd και το Time. Συνεχίζοντας στο ίδιο ύφος έχω τους Rush στη θέση 8 με ένα μοναδικό τραγούδι το 2112 ένα κλασικό κομμάτι που προσδιορίζει πλήρως τη μουσική τους ταυτότητα:

Στο νούμερο 7 φυσικά οι Camel οι οποίοι ακολουθούν και σε υψηλότερη θέση με άλλο κομμάτι. Στο 7 έχω ένα ήρεμο και μελωδικό κομμάτι τους το Snow Goose από το ομώνυμο άλμπουμ. Ακούστε το και χαλαρώστε από μία κουραστική μέρα.....

Στη θέση 6 έχω ξανά Pink floyd και πως να μην έχω αφού είναι το κορυφαίο συγκρότημα, και για να μη χαλάσω τη συνέχεια με το προηγούμενο κομμάτι πάμε για Shine on you Crazy Diamond

Τέλος στη θέση 5 και πριν τη κορυφαία τετράδα παρόλο που το έχω ξαναβάλει οι King Crimson με το In the Wake of Poseidon

Best Progressive Rock Songs Part III

Με τι διάθεση να ξεκινήσω να γράφω όταν σήμερα το πρωί έβγαλα από το πορτοφόλι 400 ευρώ για να πληρώσω το χαράτσι και το ηλεκτρικό ρεύμα και το κακό είναι ότι δε ξέρω πότε θα σταματήσω να πληρώνω. 

Anyway ώρα να γράψω για τη συνέχεια των αγαπημένων μου top 20 τραγουδιών από τη progressive rock σκηνή. Στο προηγούμενο άρθρο είχα μείνει στο 13 οπότε τώρα θα συνεχίσω από το 12. Εκεί έχω τους Jane από τη Γερμανία με το Daytime το οποίο το έχω ξαναβάλει σε παλαιότερο post αλλά όσες φορές και να το ακούσω δε θα το βαρεθώ. Όσοι δε το είχατε ακούσει στο προηγούμενο post ήρθε η ώρα ....

Στο νούμερο 11 έχουμε τους Eloy με το Love over six Centuries ένα χαρακτηριστικό κομμάτι τους που τους προσδιορίζει απόλυτα.

Πάω γρήγορα παρακάτω με το νούμερο 10 έχοντας τους Jethro Tull με το Heavy Horses όπου τα λόγια περιττεύουν.

Έφτασε η ώρα να μπω στα top 10 πια και στο νούμερο 9 με ποιους άλλους από τους Pink Floyd και Time, απλά respect.

Best Progressive Rock Songs Part II

King Crismon

Ώρα για το δεύτερο μέρος στο αφιέρωμα για τα καλύτερα Progressive Rock τραγούδια που έχω βάλει στη λίστα των top 20. Οπότε σήμερα θα αναφερθώ από το 16 έως και το 13. Στο 16 λοιπόν έχω βάλει τους King Crimson με το 21st Century Schizoid Man από το πρώτο τους άλμπουμ In the Court of the Crimson King το 1969. Πρόκειται για ένα τραγούδι με αναφορά στο πόλεμο του Βιετνάμ το οποίο ερμηνεύει ο Greg Lake, με μία παραμορφωμένη φωνή αποτέλεσμα της τότε μουσικής αναζήτησης που είχαν τα συγκροτήματα. Ας το απολαύσουμε....




Στο νούμερο 15 ξεκινάω με τη πρώτη επιλογή από τους Pink Floyd (ακολουθούν και άλλες) με το
Echoes ένα κομμάτι που όσες φορές και να το ακούσω και σε οποιαδήποτε εκτέλεση μου αρέσει. Ειδικά στο Live at Pompeii που είναι και η καλύτερη για μένα αφού ο Gilmour κυριολεκτικά τα σπάει. Το ίδιο βίντεο έχω βάλει και στο post για το live at Pompeii οπότε με ένα απλό search το ακούτε από εκεί.

Πάω γρήγορα στο 14 με τους Genesis του Peter Gabriel και Phil Collins για τους οποίους σε προηγούμενο post είχα βάλει το Fountain of Salmacis και το Dancing with the Moonlit Knight οπότε τώρα ήρθε η ώρα του White Mountain παρακάτω...



Τέλος στο 13 ήρθε η ώρα για να μας κάνει το ταξίδι ο τρελό Ian Anderson με τους Jethro Tull και το Thick as a Brick τα λόγια περιττεύουν

David Gilmour

Άλλη μια βδομάδα ξεκίνησε με τρέξιμο και προβλέπεται να πάει έτσι και τις επόμενες πέντε μέρες, οπότε τι άλλο μπορούσα να κάνω για να χαλαρώσω από το να πάρω το laptop να βάλω μουσική και να αρχίσω να γράφω για τον αγαπημένο μου κιθαρίστα,τραγουδιστή, καλλιτέχνη και ότι έχει σχέση με τη μουσική David Gilmour, τον κιθαρίστα και τραγουδιστή των Pink Floyd.(συντροφιά και ένα ουισκάκι μη ξεχνιόμαστε)

Ο David γεννήθηκε στο Cambridge το 1946 και πριν γίνει μέλος των Pink Floyd, έκανε περιοδείες στην Ευρώπη με το δικό του group τους Jokers Wild. Μεγάλωσε μαζί με τον Syd Barret και έμαθαν μαζί κιθάρα, ενώ ήταν αυτός που τον αντικατέστησε κιόλας στο συγκρότημα.

Η δεξιοτεχνία του στη κιθάρα, και η έφεση του στο γράψιμο εκπληκτικών στίχων αποτέλεσαν ορόσημο στην ιστορία του συγκροτήματος. Η ιστορία του στους Floyd είναι λίγο πολύ γνωστή αλλά αυτό που ίσως δε γνωρίζει πολύς κόσμος είναι η solo καριέρα του.

Το πρώτο του άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1978 με τίτλο David Gilmour στο οποίο ξεχωρίζουν το Raise my Rent, Mihalis,  There's No Way Out Of Here.  Το 1984 κυκλοφόρησε το δεύτερο του άλμπουμ με τίτλο About Face ενώ το καλύτερο του album το κυκλοφόρησε το 2006 με τίτλο On an Island απλά ένα εκπληκτικό άλμπουμ ικανό να σε ταξιδέψει όπου θέλει το μυαλό σου.

Γενικά οι οπαδοί των Floyd μπορεί να πει κανείς ότι είναι είτε με τον Waters είτε με τον Gilmour αφού αυτοί οι δύο ήταν οι ισχυρές προσωπικότητες στο group και αυτοί που το επηρέασαν περισσότερο με τη μουσική τους. Εγώ μπορώ να πω ότι είμαι με τον David ίσως γιατί έχει το καλύτερο solo που έχω ακούσει ποτέ και το έχω αναφέρει σε προηγούμενα posts (Comfortably numb), και επειδή είμαι και fan της κιθάρας.

Ας τον απολαύσουμε λοιπόν....

Pink Floyd Pulse

Απλά το καλύτερο live album όλων των εποχών. Μπορεί να υπερβάλω λίγο αλλά για μένα έτσι είναι τα πράγματα. Όταν κυκλοφόρησε το 1995 δεν ήταν και οι τέσσερις μαζί πια, αφού είχαν διαλυθεί από το 1985 που έφυγε ο Waters από το συγκρότημα. Το διπλό album ηχογραφήθηκε κατά τη διάρκεια του παγκόσμιου tour για το Division Bell το 1994 και το ένα cd αποτελείται από τη live εκτέλεση του Dark Side Of the Moon ενώ το δεύτερο cd έχει μία απο τις δύο καλύτερες εκτελέσεις του Comfortably Numb (η άλλη βρίσκεται στο live is there anybody out there) και τη καλύτερη του Shine on You Crazy Diamond από όσες έχω ακούσει.

Το 2006 κυκλοφόρησε και το DVD το οποίο για καλή μου τύχη, μου το έκανε δώρο το κολλητάρι με το mini cooper αφού είχε φροντίσει να το παραγγείλει από το internet πριν ακόμα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα. Η χαρά μου εκείνη τη μέρα δε περιγράφεται και δε χρειάζεται να σας πω ότι το άκουσα τρεις φορές συνεχόμενες. Η έκδοση του DVD έχει υποστεί ψηφιακή επεξεργασία με αποτέλεσμα ο ήχος να μην έχει καμία σχέση με τη βιντεοκασέτα ενώ είναι ότι πιο κοντινό μπορείτε να ζήσετε με τους Pink χωρίς να είστε κυριολεκτικά σε συναυλία τους.

Όποιος σέβεται τον εαυτό του και έχει δημιουργήσει μια υποτυπώδη συλλογή είτε από albums είτε από DVD's δε νοείται να μην το έχει αποκτήσει, και αν δε το έχει κάνει τουλάχιστον οφείλει να το δει και να το ακούσει.

Πάρτε μια γεύση...

και

Pink Floyd Live at Pompeii

Ήρθε η ώρα για ένα διαφορετικό άρθρο από τα προηγούμενα αφού σε αυτό θα γίνει αναφορά σε ένα έργο του μεγαλύτερου progressive συγκροτήματος ever. Το έργο στο οποίο αναφέρομαι είναι το Live at Pompeii των Pink Floyd το οποίο γυρίστηκε το 1972 με σκηνοθέτη τον Adrian Maben. Είναι ένα ντοκιμαντέρ που έχει γυριστεί στο αρχαίο θέατρο της Πομπηίας και περιλαμβάνει τα εξής τραγούδια: Echoes part1, Careful with that Axe Eugene, A Saucerful of Secrets, One of These Days, Set the Controls for the Heart of the Sun, Mademoiselle Nobs, Echoes part2. Στη συνέχεια ξανακυκλοφόρησε το 1974 με επιπλέον υλικό και πλάνα από το συγκρότημα να τρώει στη καφετέρια του Abbey Road studio. Το 2003 κυκλοφόρησε και το director's cut το οποίο έχει επιπλέον φωτογραφικό υλικό και περιήγηση με τραγούδια του συγκροτήματος στην αρχαία Πομπηία με μάλλον ανεπιτυχές αποτέλεσμα στο θέμα των γραφικών.

Πρόκειται για ένα έργο που αποτελεί ορόσημο στη μουσική σκηνή όχι μόνο του progressive rock αλλά της rock γενικότερα. Υπάρχουν στιγμές που παρακολουθείς τη "συναυλία" αυτή και νομίζεις ότι είσαι σε ταξίδι ψυχεδέλειας στο οποίο μάλλον έχεις χάσει την επαφή με τους γύρω σου. Ειδικά στο a saucerful of secrets με του πειραματισμούς του Gilmour πραγματικά απογειώνεσαι για να σε προσγειώσει στο τέλος η βελούδινη φωνή του. Και για του λόγου το αληθές:

Ακούστε και το echoes για να ταξιδέψετε....

Review for the 14 first posts

Ήρθε η ώρα να κάνω μια μικρή ανασκόπηση για όσα συγκροτήματα έχω γράψει μέχρι τώρα στα πρώτα δεκατέσσερα άρθρα μου. Ξεκίνησα τα άρθρα μου με τους Pink Floyd, χωρίς να αναφερθώ εκτενώς στην ιστορία τους και τη μουσική τους. Ο λόγος ήταν μάλλον, ότι είναι τόσο μεγάλο συγκρότημα που ο κόσμος λίγο πολύ γνωρίζει τα πάντα για τους θεούς.

Αναφέρθηκα στους Camel, με τη μελωδική μουσική τους και τον Latimer ένα ιδιοφυή μουσικό. Δε θα μπορούσα να μην αναφέρω τους Καναδούς Rush, με τον εκπληκτικό drummer Neil Peart και τον Geddy Lee με τη πολύ ιδιαίτερη φωνή. Αναφέρθηκα στη Γερμανική σκηνή της Progressive Rock με κύριους αντιπρόσωπους της, τους Eloy και Jane.

Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους τεράστιους Yes, οι οποίοι είναι από τους πρωτεργάτες της συγκεκριμένης μουσικής, όπως και οι Genesis του Gabriel και Collins. Τέλος έγινε αναφορά σε άλλο ένα τεράστιο συγκρότημα τους King Crimson του Fripp, στους Edgar Broughton Band και σε ένα συγκρότημα που πολλοί από εσάς μπορεί να μη το γνωρίζατε και εννοώ τους Gravy Train.

Σήμερα λοιπόν θα ανεβάσω 3 τραγούδια, τα οποία το καθένα κρύβει  μια μικρή ιστορία για μένα. Το πρώτο είναι το Comfortably Numb, ο ύμνος της Progressive για μένα από τους Pink Floyd και το τραγούδι που με χαρακτηρίζει και εκφράζει απόλυτα.

Δεύτερο κομμάτι το Lady Fantasy από τους Camel που είναι ένα τυχερό τραγούδι για μένα αφού με αυτό να ηχεί στα αυτιά μου έκανα μία καλή μπάζα σε online καζίνο (πολύ καλή όμως).

Τέλος τρίτο τραγούδι είναι το Dawn από Jane. Ο λόγος είναι ότι είναι το τραγούδι που άκουγα όταν γνώρισα τη κοπέλα μου σε ένα ταξίδι προς τη Μήλο επάνω στο καράβι. Ωραία ιστορία θα την αναφέρω κάποια στιγμή.....

Τι σημαίνει για μένα Progressive Rock (Part I)

Εσύ που θα διαβάζεις τώρα το πρώτο μου αρθράκι ever σε blog ελπίζω να δείχνεις πλήρη αφοσίωση στα γραφόμενα μου. Κανόνισε να μη κρατάς κανένα σουβλάκι λερώνοντας με τζατζίκια το πληκτρολόγιο σου ή να έχεις κανά laptop καθισμένος εκεί που και ο Βασιλιάς πάει μόνος του. Χαλάρωσε λοιπόν βάλε ένα ουισκάκι (με 3 παγάκια κατά προτίμηση) φέρε δίπλα σου και τα τσιγάρα, απαραίτητο αξεσουάρ τέτοιες ώρες και ετοιμάσου γιατί το ταξίδι στη μουσική αρχίζει.
Και πώς μπορεί να ξεκινήσει κανείς το ταξίδι στο χώρο της progressive rock αν δεν αρχίσει με τους κορυφαίους Pink Floyd; Ήδη όση ώρα γράφω ακούω Shine on you Crazy Diamond.
Η ώρα είναι δύσκολη η νύστα απερίγραπτη αλλά πραγματικά αντλώ δύναμη απο τη κιθάρα του

Gilmour (παύση 5 λεπτών γιατί χάθηκα στο κομμάτι.......)
Επέστρεψα, και στο διάστημα αυτό των 5 λεπτών, υπό τον ήχο της Stratocaster πέρασαν αρκετές στιγμές από τη ζωή μου τόσο γρήγορα που για λίγο νόμιζα ότι τις ξαναζώ. Ένα περίεργο πράμα κάθε φόρα που ακούω τον David θυμάμαι πως ξεκίνησα να τους ακούω.
Πρέπει να ήταν είκοσι χρόνια πριν, όταν ξύπνησα επειδή ο Πατέρας μου ξεσκόνιζε τα βινύλια του και έβαλε το Wall στο pick up (άραγε που να το έχουμε παρατημένο).Αυτό ήταν σηκώθηκα και ερωτεύθηκα τη Μουσική......