Best Progressive Rock Songs Part I

Εδώ είμαι πάλι μετά από ένα γεμάτο σαββατοκύριακο μακρία από την Αθήνα και το ότι συνεπάγεται αυτό γεμίζοντας μπαταρίες για τη συνέχεια. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω πολύ διάθεση για να γράψω για ένα συγκεκριμένο συγκρότημα αλλά έχω φοβερή διάθεση να γράψω για τραγούδια της progrssive rock μουσικής που τα θεωρώ μέσα στα είκοσι καλύτερα.
Οπότε λέω να εγκαινιάσω μια σειρά από πέντε αρθράκια στα οποία θα βάζω κάθε φορά από τέσσερα τραγούδια με σειρά από το είκοσι ως το ένα. Και άμα θέλετε βάλτε και στοίχημα ότι θα φτάσω στο νούμερο ένα όχι όπως το Ράδιο Αρβύλα.

Στο νούμερο είκοσι λοιπόν ένα κομμάτι από Irish Coffee το The Begining of the End το οποίο το έχω ξαναβάλει σε παλαιότερο post. Στο δέκα εννιά ο τεράστιος Mike Oldfield με το Tubular Bells που έγινε πασίγνωστο στο ευρύ κοινό από τη ταινία Εξορκιστή για τον οποίο δεν έχω γράψει ακόμα αλλά θα γίνει πολύ σύντομα. Ας τον απολαύσουμε στο παρακάτω βίντεο.




Συνεχίζω με το 18 στο οποίο είναι οι Iron Butterfly με το In a Gadda Da Vida οι οποίοι έχουν αναφερθεί σε προηγούμενο post.

Τέλος στο 17 Alan Parson's Project με το Eye in the Sky το οποίο πάει πακέτο με το πρώτο τραγούδι του album το Sirious Instr.  Οπότε τώρα ακούμε.....

Irish Coffee - Fuzzy Duck

Η μέρα τελειώνει πολύ όμορφα αφού έριξα κάτι ψιλά σε ένα κουπονάκι για στοίχημα με αποτέλεσμα να βγουν τα έξοδα της έκτακτης εισφοράς. Οπότε αφού είμαι σε κλίμα σχεδόν πανηγυρικό αποφάσισα να γράψω για δύο συγκροτήματα τα οποία έχουν δυνατό ήχο ότι πρέπει για να χτυπηθεί κανείς μόνος του στο σπίτι.

Ξεκινάω λοιπόν με τους Irish Coffee  ένα συγκρότημα από το Βέλγιο οι οποίοι είχαν ξεκινήσει με άλλο όνομα στην αρχή The Voodoo παίζοντας επιτυχίες των Purple, Zeppelin, The Who κ.λ.π. Στη συνέχεια άλλαξαν το όνομα τους σε Irish Coffee αποτελούμενοι από τους William Souffreau (κιθαρίστας - φωνητικά) , Jean Van Der Schueren (κιθαρίστας), Willy De Bisschop (μπασίστα) , Paul Lambert (πλήκτρα) και Hugo Verhoye (drums).  Κυκλοφόρησαν μόνο ένα album με τίτλο Irish Coffee (1971) το οποίο έχει μερικά εκπληκτικά κομμάτια όπως The Beginning Of The End, The Show Part 1 και Part 2, Can't Take. Ο ήχος τους μπορεί να θυμίζει περισσότερο κλασικό ροκ και να μην είναι τόσο pήrogressive αλλά μη ξεχνάμε ότι οι διαφορές ορισμένες φορές είναι τόσο μικρές που δε μπορεί κανείς να κατατάξει ένα συγκρότημα σε μία κατηγορία. Ίσως οι Βέλγοι να είναι Heavy Prog.

Συνεχίζω με τους Fuzzy Duck άλλο ένα progressive group από τη Μ.Βρετανία που σχηματίστηκε το 1970. Αποτελούνταν από τους Paul Francis (drums), Mick Hawksworth (μπάσο , φωνητικά), Roy Sharland (πλήκτρα), και Grahame White (κιθάρα) . Τα ίδια ισχύουν και για αυτούς αφού και οι Βρετανοί κυκλοφόρησαν ένα album μόνο το 1971 με τίτλο Fuzzy Duck ενώ η μουσική τους έχει στοιχεία κλασικού ροκ. Απο το ομώνυμο album θα πρότεινα να ακούσετε το  Time Will Be Your Doctor, Country Boy.

Ώρα να τους ακούσετε : πρώτα irish coffee

 και στη συνέχεια Fuzzy Duck